فروردین ۲۷
نویسنده : فاطمه خوش بیانی
بازدید : 101
نظرات : بدون دیدگاه
محبت نیازی طبیعی

محبت برای انسان یک نیاز طبیعی است، چنانکه انسان به آب و غذا نیاز دارد به محبت نیز نیاز دارد. انسان نفس خویش را طبعا دوست دارد و دلش می خواهد که محبوب دیگران نیز باشد. کودک بیش از بزرگترها به این آب حیات نیاز دارد.   وجود و عدم آن در تعادل و عدم […]

محبت برای انسان یک نیاز طبیعی است، چنانکه انسان به آب و غذا نیاز دارد به محبت نیز نیاز دارد. انسان نفس خویش را طبعا دوست دارد و دلش می خواهد که محبوب دیگران نیز باشد. کودک بیش از بزرگترها به این آب حیات نیاز دارد.

 

وجود و عدم آن در تعادل و عدم تعادل روح تأثیر فراوان دارد. کودکی که در محیط گرم محبت پرورش می یابد روانی شاد و دلی آرام و بانشاط دارد. به زندگی امیدوار و دلگرم است، خود را در این جهان پرآشوب تنها و بی کس نمی داند، تا تعادل و آرامش نفسانی خویش را از دست بدهد. در پرتو محبت صفات عالی انسانیت و عواطف و احساسات کودک به خوبی پرورش می یابد و نتیجه آن، پرورش انسانی متعادل خواهد بود.

 

سلامت جسم؛

احساس محبوبیت، در آرامش نفس تأثیر دارد و آرامش نفس نیز بدون شک در سلامت اعصاب و جسم تأثیر فراوانی خواهد داشت. جسم و جان کودکی که از محبتهای گرم پدر و مادر اشباع می شود و از آرامش نفسانی و اعتماد برخوردار است، بهتر از کودکی که فاقد چنین نعمت بزرگی است، رشد و پرورش می یابد.

 

 اظهار محبت را یاد می گیرد؛

کودک در محیط گرم محبت، اظهار محبت را از پدر و مادر یاد می گیرد، خوش قلب و خیرخواه و انسان دوست بار می آید، چون طعم شیرین محبت را چشیده در فردای زندگی حاضر است این آب حیات را بر دیگران نیز ایثار کند. چنین انسانی وقتی بزرگ شد، همین اظهار محبت را نسبت به همسر خود، نسبت به فرزندان خود و نسبت به دوستان و معاشرین و همه انسانها انجام خواهد داد. با محبتهای گرم خود همه را شاداب می گرداند و در مقابل، از محبتهای متقابل دیگران نیز برخوردار خواهد شد.

 

 به محبت کننده علاقه پیدا می کند؛

چون انسان حب ذات دارد، علاقه مندان خود را نیز دوست می دارد، نسبت به آنان خوش بین می شود. وقتی کودک مورد محبت پدر و مادر قرار گرفت، متقابلاً به آنان علاقه مند می گردد. پدر و مادر را افرادی قدرشناس و خیرخواه و قابل اعتماد می شناسد و به حرف آنان بهتر گوش می دهد. چنین پدر و مادری بدون شک بهتر می توانند در تربیت صحیح فرزندان خویش موفق باشند.

 

مصونیت از انحرافات؛

اظهار محبت، کودک را از ابتلاء به عقده نفسانی و احساس کمبود حقارت مصون می دارد، برعکس کودکی که از محبتهای گرم پدر و مادر محروم بوده، یا نیاز او درست اشباع نشده، در نفس خویش احساس محرومیت می کند. نسبت به پدر و مادر و دیگران که او را دوست ندارند عقده نفسانی پیدا می کند، چنین انسانی در معرض هر گونه انحراف و فسادی خواهد بود.

به عقیده بسیاری از دانشمندان اکثر تندخویی ها، خشونت ها، لجبازی ها، زورگویی ها، بدبینی ها، اعتیادها، افسردگی ها، گوشه گیری ها، ناامیدی ها، ناسازگاری های افراد، معلول عقده حقارتی است که در اثر محرومیت از محبت به وجود آمده است. در اثر این عقده حقارت ممکن است دست به دزدی یا قتل نفس یا طغیان بزند تا از پدر و مادر و مردمی که او را دوست ندارند انتقام بگیرد. حتی ممکن است خودکشی کند تا از وحشت دردناک محبوب نبودن نجات یابد. بسیاری از کودکان و نوجوانانی که از منزل و شهر و دیار خود فرار کرده اند انگیزه فرار خود را کم مهری پدر و مادر معرفی کرده اند.

 

  • پیام ها و نتایج

نیاز به محبت از نیازهای اساسی انسان است که از ابتدای وجود تا زمان مرگ در انسان وجود دارد. محبت والدین به فرزند بهتر است که در رفتار نشان داده و اظهار شود. محبت به کودک موجب سلامت جسمی، روانی، قدرشناسی، اعتماد به نفس و مصونیت از انحراف کودک می شود.

 

رسول خدا(ص) می فرمود: «من بچه ها را به جهت پنج خصوصیت دوست دارم:

آنکه بسیار گریه می کنند و دیده گریان کلید جنت است؛

آنکه با خاک بازی می کنند (متکبر و پرنخوت نیستند)؛

آنکه با یکدیگر دعوا می کنند اما زود آشتی کرده و کینه به دل نمی گیرند؛

آنکه چیزی برای فردای خود ذخیره نمی کنند، چون آرزوی دور و دراز ندارند؛

آنکه خانه می سازند و بعد خراب می کنند، دلبسته و وابسته به چیزی نیستند.»

 

همان طور که بیان شد دوست داشتن فرزند و نوادگان و نزدیکان امری طبیعی و فطری است، ولی دوست داشتن همه کودکان دارای ارزش است، یکی از معیارهای سلامت روانی، دوست داشتن همه انسان ها خصوصا کودکان است، و کسانی که همه کودکان را دوست دارند به سلامت روحی و روانی نزدیکترند و به تعبیر دیگر به کمال و رشد خویشتن نزدیک شده اند.

نویسنده این مطلب :

فرزند پرتال

به اشتراک بگذارید :

دیدگاه شما