آگوست 31
بازدید : 442
نظرات : بدون دیدگاه
عدم تمایل کودک به بازی با دیگران

  تمایل کودک به بازی با بچه های دیگر یکسان نیست. بعضی از بچه ها بیشتر از بچه های دیگر معاشرتی و اهل بازی با کودکان همسن خود هستند و بعضی بچه ها ذاتا آرام ترند. این اختلاف طبیعی است اما تمایل به بازی با کودک دیگر و داشتن همبازی، در وجود هیچ کودکی به […]

 

تمایل کودک به بازی با بچه های دیگر یکسان نیست. بعضی از بچه ها بیشتر از بچه های دیگر معاشرتی و اهل بازی با کودکان همسن خود هستند و بعضی بچه ها ذاتا آرام ترند. این اختلاف طبیعی است اما تمایل به بازی با کودک دیگر و داشتن همبازی، در وجود هیچ کودکی به صفر نمی رسد.

 

علل بی میلی ممکن است مربوط به وضعیت جسمی، روحی و روانی کودک، یا وضعیت اجتماعی، اقتصادی خانواده اش باشد. که او را به انزوا می کشاند و از بازی با بچه های دیگر فراری می دهد. علل عمده بی میلی کودکان عبارتند از:

ممکن است کودکی دچار ضعف در سلامتی جسمانی خود باشد مثلاً خیلی زود از جست و خیز خسته شود یا نفس تنگی پیدا کند یا بیماری هایی داشته باشد که اجازه ندهد او فعالانه بازی کند. در این صورت ترتیبی بدهید که معاشرتش با بچه توأم با بازی های فکری مناسب و جنب و جوش کمتر باشد.

 

گاهی کودک به دلیل تفاوت هایی که با سایرین دارد با آن ها نمی جوشد. این تفاوت ها از اجبار کودک به استفاده از عینک ذره بینی قطور گرفته تا لکنت زبان او و حتی هوش فوق العاده او می تواند باشد که میل به گوشه گیری را در کودک تقویت می کند یا گاهی او را چنان حساس و آسیب پذیر می سازد که با کوچک ترین تمسخر و یا سرزنش سایر کودکان می رنجد و از معاشرت با آنها زده می شود. گاهی هم یک کودک خجالتی است و برایش مشکل است که در دوستی با بچه های دیگر پیشقدم شود.

 

در چنین مواردی مشکل او خیلی ساده و فقط با تشویقی آرام و تدریجی حل می شود. نصیحت و پند و اندرزدادن و تأکید بر اینکه «اینقدر یک گوشه ننشین، دیگر بزرگ شده ای» یا «چرا تو هم نمی روی با بقیه بچه ها بازی کنی» این گونه صحبت ها بر ترس کودکان می افزاید. بهتر است به تدریج دایره دوستی ها را وسیع تر کنید و ابتدا از دعوت یک یا دو کودک همسن و سال او به خانه خودتان آغاز نمایید یا می توانید چندین بار همراه کودک خود به تماشای بچه هایی که مشغول بازی هستند بروید تا کودک ضمن تماشای آن ها، لذتی را که از بازی با هم می برند درک کند و علاقه مند بشود که خودش هم از این لذت سهمی داشته باشد.

 

گاهی لوس و پرتوقع بودن کودک موجب می شود که از سوی گروه همسالان طرد شود. لذا به والدین توصیه می شود که ضمن ابراز محبت و مهربانی نسبت به کودک اصول اخلاقی و انسانی و احترام به حقوق دیگران را هم به کودک خود بیاموزند که بهترین روش در این مورد این است که والدین خود الگوی قابل تقلید برای آنان باشند.

 

گاهی مادر چون حوصله سر و صدا و شلوغی بچه ها را ندارد، یا از این می ترسد که کودکش به علت معاشرت با بچه های شرور بی ادب بار آید، یا حوصله و وقت سر زدن به بچه های مشغول بازی را ندارد، طوری با کودک رفتار می کند و در مقابل خواست او به بازی با سایر کودکان واکنش نشان می دهد که او را از بازی باز می دارد و به سوی انزوا سوق می دهد مثلاً مادری که می گوید: «اجازه نمی دهم که با پسر همسایه بازی کنی چون او بچه شروری است» کودک خود را از یک بازی که ممکن است خیلی هم آموزنده و لذت بخش باشد محروم می کند و بعد با گفتن جمله ای نظیر «بیا با خواهر کوچکت بازی کن» او را به کلی از بازی روگردان می سازد.

 

خواهر کوچکی که تازه می خواهد راه رفتن را بیاموزد همبازی خوبی برای یک بچه سه ـ چهار ساله که احتیاج به نقشه کشیدن و دویدن و خندیدن دارد نمی باشد. بنابراین هوشیاری و دقت مادر و پدر در انتخاب همبازی های مناسب برای کودک نقش بسیار مهمی در افزایش تمایل کودک به بازی با سایرین دارد.

نویسنده این مطلب :

فرزند پرتال

به اشتراک بگذارید :

دیدگاه شما